رسالت گوسفندها قربانی شدن است ـ خوب تر هاشان قربانی و عادی هاشان در کشتارگاه کشته می شوند.ـ با این حال از مردن می هراسند. گوسفندها که رسیدگی به پرونده ی اعمال ندارند نمی دانم چرا می ترسند. کلا جان دوستی غریزه ای ست که همه ی مخلوقات دارند.
   گوسفندها چرا دنیا را دوست دارند؟ مگر آن ها هم نفس اماره دارند؟ مگر آنها هم دنبال پول و پَله و زد و بند اند؟ مگر بهره شان از دنیا چیزی جز چریدن و تولید نسل هایی ست که به عاقبت خودشان گرفتارند؟ مگر آنها هم دنبال تفریح و ... اند؟ مگر گناه را دوست دارند؟ مگر برگ اعمالشان مثل ما انسان ها سیاهی زیاد دارد که می ترسند از اینکه بمیرند؟
   دارم به این می اندیشم انسان ها اگر آدم نباشند، عجیب شبیه همین گوسفندها هستند.
   انسان هایی که حتی رسالتشان را به سرانجام نمی رسانند.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
متن اصلا قصد توهین به نوع عالی خلقت (انسان) را ندارد. متن تنها تفکراتی ست که پس از مشاهده ی عده ی گوسفندان قربانی شده و در انتظار قربانی شدن در ذهن نویسنده شلوغ پلوغ می کردند. اینکه رسالت من چیست؟ و مرگ برایم در چه جایگاهی قرار دارد؟