از شوش که باز می گردیم به دوکوهه می‌رویم. همان ساختمان‌هایی که پیش‌تر عکسشان را دیده بودم. محوطه‌ی بزرگی دارد و البته من نابلد بودم و بعدها فهمیدم حسینه‌ی حاج همت را از دست داده‌ام.
   شب که جایش را به روشنایی روز می‌دهد نمای بهتری از دوکوهه جلوی چشمانت خودنمایی می‌کند. دست راست ما ریل قطار است قبلاها مثل اینکه رزمندگان اینجاـ دوکوهه ـ پیاده می‌شدند اما اکنون هیچ قطاری اینجا توقف ندارد. نزدیک ظهر می‌برندمان حسینیه تخریب. می‌گویند عین دسته حرکت کنید. یک باشید و این کاری بس دشوار برای 300 نفر دختر که عادت دارند همیشه با هم راه بروند و صحبت کنند. البته پایش بیفتد خیلی هم منظم می‌شوند آن روز فقط زیاد در حس و حال دسته‌ی نظامی نبودند.
   راه نسبتا دور است. وقتی در حسینیه مستقر شدیم فهمیدیم اینجا را از عمد دور از پادگان ساخته‌اند تا در اثر انفجارات آسیبی به ساختمان‌ها نرسد. معاون حاج همت برایمان خاطره تعریف می‌کرد و من در بین خاطراتش از او دور می شدم و می رفتم به 25-6 سال پیش.داخل همین حسینیه. می‌دیدمشان، در رفت و آمد بودند و سخت مشغول کار و گاهی حتی خود حاج همت را هم می‌دیدم. و شب‌هایی را که در قبرهای حفر شده به نماز شب می‌ایستادند. صدای انفجار را می‌شنیدم. صحبت‌هایش که تمام شد از حسنیه بیرون رفتم، رفتم تا شاید شهیدی را بیایم و یک دل سیر درد دل کنم. خودش آمد سراغم حاج همت را می‌گویم و آنجا بود که حسابی دوست شدم با او.
   همان روزی که آمدیم جنوب باران می‌آمد و حالا هنوز قبرها خیس و آبدار بودند و نشد که داخلشان شوم دراز بکشم، بمیرم و از منیّت ام دور شوم. قسمت نبود جدا شوم از خود و هر چه که مرا به خود وامی‌دارد.
   دوکوهه را با همه‌ی آرامشی که اکنون دارد ترک کردیم و به سمت شرهانی رهسپار شدیم. از شرهانی چیزی نفهمیدم. دیر شده بود و باید زود حرکت می‌کردیم و باید مراقب بچه‌ها می‌بودیم تا کسی جا نماند و دیر نشود. شرهانی...یاد کهف الشهدای ولنجک افتادم. آن پنج شهید گمنام یکی شان اهل همین خاک است. تولدش را نمی‌گویم حیاتش ـ شهادت ـ را می‌گویم. بر سر مزار شهید گمنامی رفتیم که 87 تفحص شده بود. به من گفته شده بود برای یک جاوید الاثر دعا کنم برای او که نه برای خانواده اش که یک خبری چیزی از او به آنان برسد و من در کل این سفر به هر شهید گمنامی که رسیدم نامش را پرسیدم اما جوابم را نداد. این‌ها بر راهی که انتخاب کردند ثابت قدم‌اند.
   موقع برگشت حاج آقا مهدی فاطمی _ جحت السلام عالم و سرزنده‌ای که آنجا فهمیدیم طلبه ی جوان نمونه ی سال شده بود در تبلیغ_ وارد اتوبوس ما شد با 3 پوکه ی فشنگ که برایمان به مزایده گذاشت؛ مزایده ی صلوات و کلی برایمان حرف زد از داستان‌های شهدا. از همان شهید مفقود الجسدی که برای عروسی اش امام رضا(ع) و امام زمان(عج) و حضرت فاطمه(س) و حضرت معصومه(س) را دعوت کرده بود و همگی نیز آمده بودند به مراسمش.
از زخم بسترهای جانبازان قطع نخاع گفت و از خیلی‌های دیگر...
از عوالم شش گانه، از حلقه های عرفانی نوظهور منحرف. و وقتی اتوبوس ترمز کرد ما فهمیدیم که اینجا پایان سفر است. راه‌ آهن.
دلم ناگهان آنچنان منقبض شد که نفس بالا نمی‌آمد. نـــه... مرا در میان زمان نگه دارید...
   ترک کردیم سرزمین جنوبی را و من سرم را محکم نگه داشته بودم که مبادا از فکر و ذهنم دور شود هر‌آنچه در این سرزمین دیدم و شنیدم و عهد بستم.
   قطار دارد راه می‌افتد... و حاج همت توی ایستگاه کوچک و کوچک تر می‌شود.